و در بارهء آن به اختلاف نمى افتند آنها بنيان دين و پناهگاه ايمانند بنيروى آنها ، حقيقت بجايگاهش استقرار مى يابد و باطل از پايگاهش سرنگون مىشود و زبانش بريده مى گردد . دين را بژرف انديشى دريافتند و بفرمانش رفتار كردند نه از روى انديشه‌اى كوتاه و گفتار و روايت ، زيرا راويان دين بسيارند و رعايتگران آن اندكند » سخن در اين است كه پيشوا بايد دانا و آگاه باشد و بگسترش دانائى بپردازد و هميشه و همه جاى با نادانى كه جرثومهء همهء تباهى هاست بمبارزه برخيزد و دانش را بمردم بياموزد و مردم را آگاه كند و از بيخبرى براند ، زيرا نادانان و بيخبران از مسير تكامل بيرون مى افتند و نيكبختى خود را از دست مى دهند و بدام غولان و اهريمنان و تجاوزكاران مى افتند . امتياز امامان اسلامى دانش آنهاست كه اين دانش را از مكتب وحى و آموزشهاى آسمانى دريافته‌اند و بينشى خدائى و دانشى ما ورائى دارند و از سوئى دانائى را با بردبارى درآميخته‌اند كه از خصائص عالم يكى شكيبائى است كه بايد دين و دانش را با نرمى و مهربانى بمردم بياموزد و بر مردم نياشوبد و خشم نورزد و بخيل و خودخواه و بدخوى نباشد و شرارت نادان را تحمل كند . امتياز ديگر امامان تطابق گفتارشان با نيت و نمودارشان با نهادشان است و اين مفهوم حقيقى صدق است كه انديشه و گفتار و

--> ( 1 ) - خطبهء 239 نهج البلاغه